Wat weer de Winter dit Johr lang,
nu kann dat Fröhjohr warden.
Doch de Natur, se lett sik Tiet —
noch is dor allens an't Darben.

De Wind weiht bitterkolt ut Nord,
kickt mal de Sünn vun Heven,
denn deckt ehr butz de Wulken to
un glieks gifft wedder Regen.

Wi hebbt April, de Krokus kaamt
bilütten nu an't Licht.
Forsythien un Osterglocken,
de gifft vundag noch nich.

Letzt Nacht, dor harr dat wedder froren,
Ies up de Regentünn,
dat is jedoch nich mehr vun Duur.
Knööv hett se al, de Sünn.

Jedoch ehr Tiet is noch to kott!
Al wedder giff dat Snee:
De Winter will doch nich vun'n Stück,
deit Deert un Planten weh.

Den Adeboor heff ik al sehn,
stünn baben up sien Nest —
doch glieks pack he sik wedder dal,
nu slapen is dat Best.

De Vagels, de vun'n Süden kaamt,
sünd lang noch all nich dor.
Dat warrt ok noch 'n beten duurn,
to kolt is dat dit Johr.

Doch eenes Daags, dat is gewiss,
kümmt de Natur in Gang.
So weer't, solang de Welt besteiht,
man dit Johr duurt't recht lang.

Up disse Erd is ganz ahn Warms
un ganz ahn Sünn keen Leven.
Den Herrgott wüllt wi dankbor sien,
warrt he dat alltiet geven.