vun Meike Balzer-Fraun

In't Fröhjohr 1981 heff ik mi denn över dat Stück Land achter't Huus hermaakt.
Wat'n Angang!
All överall dünne Fichtenstämm un Kükendraht as Beetbegrenzung. Allens fast verwuddelt mit Queke un Giersch.
Wenn ik blots an de Plackeree trüchdenk, kaam ik al wedder in Sweet. Wat heff ik wöhlt! Op Kneen, de Hannen un Arms bet an de Ellbagens inne Eer, heff ik de Wuddeln rutfummelt un denn allens twee Spadens deep mit mien ‚Vegesacker Damenspaten' ümgraavt. Toletzt mit Oma ehr ole Holthark glatt harkt. Ganz ‚ahn Kuhlen un Bargen'! Oma weer stolt op mi ween.
Wat ik toeerst seit un plant heff, weet ik nich mehr. Aver en Deel vun dat Ackerland hefft wi mit ünner de Schoh fastbunnen Breder platt peddt un Rasen inseit.
Bet hüüt uns Liggstohlplatz, nu faken witt vun Mardelblööm.

De annern Johren hefft wi na un na en Tuun, Carport un Schuppen opstellt un de Infohrt mit Koppsteen, den Footpadd mit Klinker plastern laten.
De Övergäng twüschen Ackerland, Rasen, Blomenrabatten un Kies heff ik mit'n Gummihammer un Klinker fast maakt. Anners harr sik de Kies överall hen verdeelt.
Ja, de Kies! Wo veel Fummelee weer dat, de Malerfolie un de Queke ahn Gift dor ünner rut to kriegen — un allens op Kneen.
Plattbarft övern Kies, dat kunnen blots de Kinner.

Un so hefft wi uns na en poor Johren en Holtterrass för Goorndisch un Stöhl günnt.
Hüüt warrt de "Kies" vun mi 'n poor mal in't Johr ‚dörchtuckt'. Vör allens Gras un Bööm rut un denn sorteren un utlichten. Dat Flach üm't Huus ümto is nu en wunnerbor ‚Trockenbiotop'. Dat blöht un krabbelt överall, maakt richtig veel Arbeit man warrt vun Johr to Johr schöner.

Mal op'n Dag mussen de dicken Fichtenstämm ut'n Vörgoorn nu würklich rut.
An dat Utbuddeln hett mien Mann sien Orthopäde goot verdeent.

Wi harrn ja to un to geern en ‚Trockenmauer' ut Findlingen. Man de Steen weren asig düer. To de Tiet weren Iesenbohnswellen nich blots modern un billig, een kunn dor ok heel simpel mit hanteeren. Dat Ganze harr denn ok würklich Schick!
Blots as dat weg schull, weer dat mitmal ‚Sondermüll'. En düern Spaaß un nix nich mit Oosterfüer. Worüm denn weg dormit?

1998 kregen wi in de Straat endlich Schietwaterrohren, un wieldat wi hier op en Moränenlandschop leevt, kemen bi de Buddelee allerhand dicke Steen an't Licht.
De Baggerslüüd wussen nich so recht wohen dormit un hefft se ganz geern in uns Vörgoorn leggt. Weer ja ok hitt to de Tiet, un so'n Buddel Fieravendbeer 'n feine Saak.
Uns Goorner hett hulpen, de Findlingsmuer optosetten.

So hett dat bald twintig Johr duert, bet ut uns ‚Grundstück' uns ‚Goorn' worrn is.