|
Westerland
Platt vun Walter Marquardt
Langsom geiht de Dag to End, un de
Nacht fangt an.
Op den Groten Neumarkt dor singt en Keerl Blowin in the
wind.
Hett en blaue Schippermütz, steiht dor ganz alleen,
un de Michel, de kiekt rünner op dat arme Sylter Kind.
Wekenlang stoh ik al dor, wekenlang fallt mi dat swoor,
ik weet nich mehr, keen ik bün, ik sing sogoor: Dor kummt
de Sünn.
Ik krigg noch de Bregenwörm, keeneen will mi singen höörn.
Langsom ward mi dat toveel, kaputt sünd Finger un mien Kehl.
Ik will wedder gohn, ik kann hier nich mehr stohn.
Verleer mien Verstand: Ik will no Huus no Westerland.

In de Bild hett dat stohn,
dor gifft en Szene, du muttst gohn.
Wat se wüllt, dat schüllt se schrieven, de Szene schall egool
mi blieven.
Wüür güstern op de Reeperbohn, blievt en Deern doch glieks
an mien Siet stohn,
swatte Lippen, greune Hoor, dor kannst jo bang warrn, würklich
wohr.
Ik will wedder gohn, ik kann hier nich mehr stohn.
Ik verleer mien Verstand: Ik will no Huus no Westerland.

Ik speel nie mehr in de Stadt, de mookt
mi hier ganz schachmatt.
Ik speel höchstens noch in Kiel, villicht in Husum achtern Priel.
Ik will keen Euros, Schiet op riek, ik will no Huus fohrn, achter mien
Diek!
Ik will Woter un den Sand, ik will trüch no Westerland.
Ik will wedder gohn, ik kann hier nich mehr stohn.
Ik verleer mien Verstand: Ik will no Huus no Westerland.

|