
Witte Möwen sweet hooch övern Strand.
lau de Sünndaag vull Warms an t Meer.
De Seewind brist, sacht krüselt Dünung vörn Sand,
in Haven de Netten rükt na Fisch un na Meer.
Bunte Drakens staht an Heven in n Wind
eerste Minschen mit de Fööt in t Water sünd.
Da laad Strandkörv to Verwiel an de Waterkant,
för Frietiet an den witten Strand.

De Maisünn knallt vun Heven hendaal.
Nu geiht he loos, de grote Trubel?
Af un an mischt sik Seeluft mit denn Duft vun Raps,
dor kann son Minschenhart bloot jubeln.
De koolten Tieden sünd nu endlich vörbi,
de Sommerdaag staht vör de Döör, dat is sowiet
för bannig Spooß un Höög an t Leven,
uns echte Norden ward di t geven.

Bekannt sünd op uns schööne Eer
de veelen Wunner ohne Tahl.
Un hebben wi dütt un dat ok all mal sehn,
un ik heff liekes jedesmaal
glieks wedder Heimweeh na tohuus, na See un Sand,
wo dusend Strandkörf staht an uns Waterkant,
un wo ik föhl, hier büst du to Huus,
hier, wo de Windbruut üm de Nees di suust.
