De rode Sünn vun Niendörp

Blootroot krüppt in Frööhtiet de Sünnball ut de See,
waakt Niendörps Heven op na'n lange köhle Nacht.
All de Fischer sünd all op de Been — so üm Klock veer
tuckert de Kutters loos, wenn de Dag noch nich recht waak.
Dor is dat Havenleven — 'n vertruute Symphonie,
de ierste Fang vun 'Fischers Fritz' kümmt frisch ut't Meer.
De Seewind speelt mit Tau'n an Masten sien Melodie.
Fischnetten drögen an Kai, rüken na Solt un Teer.
Vun de Kutters an Kai kümmt de ierste Fang an Land,
in Fischkisten spaddelt Hering, Dösch un Butt,
ruuch, avers hartlich, mit Swielen an de Hand,
he seggt bloots: "Du — wat mutt, dat mutt!"

Fischmarkt in Niendörp — so vertruut dat klingt,
drifft uns dat Feernweeh, unstillbar, jümmers her.
Wo en Shantychor 'La-Paloma' vun 'Hans Albers singt,
de frische Seewind mit Röök na Solt, Tang un Teer.

Hier ist 't Feernweeh to Huus,
ewig ruuscht de See an'n Strand,
Strandkörv an Strandkörv
lang de Oostseeküst in lange Regen
un wenn ik de Ogen slüüt, geföht in witten Sand,
spöör ik dat Feernweeh:
Ik komm bald torügg — na de Waterkant.

Avends sackt de Sünnball blootroot in dat Meer
hooch an Heven gele Maand klötert Windbruuts Melodie.
Mit 'n Ieswaffel in de Hannnen op'n Bank an Oostseestrand,
na Niendörp an de See sehnt sik mien Hart —— jümmers mehr.