Kaminfüer

In’n Kamin waoket dei Glaut,
knacket sachte un warmt us gaut.
Flammen danzet, rot un fien,
laodet us tau’n Drömen in.
Buten trecket dei Wind recht kold,
binnen dat Füer Schadden maolt.
Funken stieget lecht un sacht,
lüchtet at Sterne in dei Nacht.
Tau Aschken dat Holt vergleiht
un dei Flammendanz verweiht.
Wenn dat leßte Lecht vergaiht,
nachtens wi us an Lieder frait.
Wi sittet vör dei leßte Glaut,
wor wi us noch warmen daut.
Aower in’t Harte bliff dei Schien
un straohlt dor warme Ruhe in.