Up Schöfels

Dat Ies is fast
un hollt de Last
Up Schöfels gahn
freei is de Bahn
de Schöfelbruud dreihen
sliertjen un weihen
swieren un sliddern
glieden un gliddern
butenbeens lopen
up Duutje hopen
de Maan steiht an d’ Heven
vull Leevde dat Leven
in Düüstern smusen
up ’t Huus an susen
mit koll Nöös un Ohren
en bietje verfroren

Anfang Jannewaar

De Dag is gries un diesig.
De Wulken hangen deep.
Koll Regen tegen Ruten.
Keen Luud dringt dör de Müren.

Vandaag is weer keen Post komen.
Siet een Week krieg ’k keen Post.
In mien Straat is en Mann overleden.
He was veeruntachentig – un doch.

Twee Nahberskes kwammen güstern.
Sammeln Geld för en Kranz.
Se wullen keen Koffie, keen Tee,
Keen Kööm, neet maal ’n Glas Water.

So geiht dat Leven an mien Huus vörbi.
Ik bün schofel tofahrt.
Gah mi weg mit dat neje Jahr!
Wat dat noch utsuren kann!

 

As Fasaanmanntje

För twee Minsken, de al so lang mitnanner leven, is dat neet elke Dag gliek. Is maal so, maal so. Maal hett he wat an hör to köstern, maal wiest se sük granterg tegen hum. Maal is he wat grammiterg, maal deit se düchtig unnöselk. Man leev hebben se sük doch allemaal, maal mehr, maal minner. Ok wenn vöölsto vööl na d’ Wennst löppt, so kann ’t doch geböhren, dat mitmaal de een de anner mit heel neje Ogen sücht. Kiek even, is doch en prachterg Minsk, dien Froo — un, och wat nüdelk na all de Jahren!

Ik weet ok neet, waar ’t an liggt. Meest in ’t Vörjahr geiht mi ’t so!
Ditmaal harr se mi twee Week allennig laten, muss verreisen. As ik hör denn van de Bahnhoff ofhaalde, ha ...

Vördeem in ’t Huus harr ik mi noch maal in de Spegel ankeken. Nix an uttosetten. Ik harr mi sülvst en neje Sakko köfft. Dat doo ik anners neet so geern, mag mi neet behandjen laten. Man ik hebb ’t vermeet kregen, sünner Hülp. In Winterslussverkoop natürelk. Neet, dat mi dat poterg geiht, man so ruum hebb ik ’t ok weer neet. Ik wull hör daarmit blied maken. Un wat ik anners ok neet geern doo — ik harr mi sogaar en Slips umtüddert.

Saterdagmörgen bün ik up de Markt un hebb hör en Struuß Tulpen haalt, gele Tulpen, de eerste dit Jahr. Ik harr ja ok Rosen nehmen kunnt, rode Rosen, man ik wull ok neet gliek so dickdoon.

Fröhstück hebb ik hör an ’t Bedd brocht. Koffje, Stuutjes, kookt Ei (dreeunhalv Menüüt). Nee, all wat recht is, Meite hebb ik mi geven. Hebb hör hulpen, de Wohnen up Stücken to brengen. hebb hör de Arbeid nu nett neet ut de Hand nohmen, gifft ja nu maal Saken, de kann en Froo even beter as en Mann, man hulpen, sowied as ’t gung, dat hebb ik.

Un Sönndag weer in neje Kledaasch. Muss mi rein wat kroppen, as ik vör de Spegel stunn. — Wat för ’n Keerl van Mann!
Of se dat woll ok so sücht?

Bi d’ Tee wiest se tomaal to ’t Fenster ut, waar in de Tuun maal weer en Fasaanmanntje an ’t Stulzeren un Footkrabben is.

„Süchst woll?“, seggt se, „Kiek di de Fasaan an! Wo mooi he is! De witte Kraag! De rode Lappjes an de Kopp! So süver de Feren, blau un mit en Tick na gröön hen! Herelk, de Natuur! Kannst marken, dat geiht up Vörjahr!“
So seggt se.

Ja, un ik?

Kolle Vörjahr

In d' Harvst al harren wi Foorhuuskes
in de Bomen hangen.
Dat gaff Sünnblöömkörrels, Mengselkoorn.
Komen blot minn Vögels to freten.
Duven, de anners unnern esen,
wat van Singvögels hör Tafel fallt,
wachten vergeevs up Segen van boven.

De sess Bröddkisten harren wi utmest
rund um 't Huus.
Keen Vögel kummt to Hochtied maken
in de holten Kisten.
Keen Vögel will daar nüsten.
Keen Spraa sitt up de Stang vör 't Lock.
Keen Lüüntje kuult in d' Sand.

Flegen, Müggen, Tieken worden
van Jahr to Jahr minner.
Dat Rapsfeld verbleiht to nix.
Waar blieven de Immen?
Fuhr ik fröher mit 't Rad daardör,
kunn ik de Hönniggöör insugen.

Gah to, mien Hart, un söök di blied
Pläseer in disse Vörjahrstied.
Amsel, Drussel, Fink un Spraa
sünd van 't Vörjahr neet mehr daar.
Anfang Maimaant, vöölsto kolt,
sünd de Swaalvkes komen.
Hebb'n haast nix to bieten.

Bild: Richard Weigand

In dat Huus van de Getreuen in Jever
sünd se bedröövt.
Keen Kiewitt-Eier för Bismarck
van de Getreuen-Mannlüü.
De Kiewitt is van 't Jahr utbleven.
Denn lohnt 't sük neet mehr,
to sitten un Bismarck beprahlen.

---

13.1.2026