|
Dörch dat Johr: Versen un Vertelln vun Hans-Hermann Briese
Wintermörgen Noch eenmaal
Twee Bröörs Mi is en Geschicht to Ohren kommen, de ik för Jo navertellen will. Dat is en jöödske Vertellen, in de dat um twee Bröörs geiht. Dat was insmaal, dat twee Bröörs up de Barg Morija wohnden. De jungste was troot un harr Kinner, de ollste harr keen Froo of Kind. De Bröörs warkden mitnanner. Se ploogden dat Feld un brochen de Saat ut. As dat an 't Koornarnten gung, stellden se de Schoven in twee gliek grote Hocken up, för elk een. De Sünn gung unner, un se leggden sük hen, elk bi sien Hocke. Man de ollste kunn neet slapen un doch: "Mien Bröör hett en Familie. Ik aver bün alleen un hebb keen Kinner. Man ik hebb nett sovööl Schoven nohmen as he. Dat is neet in Rieg." He gung hoog, namm van sien Schoven un leggde de stiekum an de Hocke van sien Bröör. Nu kunn he slapen.
De anner Bröör wook midden in de Nacht up. Tomaal muss he an sien Bröör denken: "He is heel alleen un hett keen Kinner. Well mag woll up sien olle Dagen för hum sörgen?" He namm van sien Schoven un leggde de stiekum an de
Hocke van sien Bröör. In de Nacht daarup deen se 't nochmaal. As se dochen, de anner sleep, gung elk hoog un namm van sien Schoven un wull de na de Hocke van sien Bröör dragen. Man se kwammen sük tomööt un sachen, dat een de anner war Goods tokomen laten wull. Daar leten se fallen, wat se in Hannen harren, un fullen
sük in Leevde in de Arms.
Spoor De eerste Sneei
Laue Winter Blot dree maal muss ik winters
|
|
21.12.2025 |