Öber söb‘n Brück‘n musst du gohn

Wenn de Harvst kummt un de Sommer seggt Adjüß,
wenn de Doog nu köhler sünd, ward natt un gries.
Wenn von Nord‘n her de Wind weiht stiev,
wenn all Dör‘n dicht un jümmers sloot‘n blievt...
Wenn mi koolt ward un mien Hart ward bang,
wenn ik mi denn froog: Wat fang ik an?
Wenn an’n Morg‘n mi de Kummer quäält —
jo, denn söök ik Troost in en Leed.

Öber söb‘n Brück‘n will ik gohn,
will op Troost un dien Hölp alltiet boun.
Söb‘nmol warst du mien Tröster ween,
un opletzt för mi de helle Schien.

Wenn mien Lev‘n nich so löppt, as ik dat will,
wenn de Klock nich wieder geiht, steiht still,
wenn dat Leng‘n in mien Bost brennt dull,
denn froog ik mi, wat dat bedüd‘n schull.

Wenn bi all dat Doon op disse Welt,
wenn bi all dat Gott sien Seg‘n fehlt.
Wenn du lever giffst as nehm‘ magst,
warst du froh ween Dag för Dag.

Öber söb‘n Brück‘n will ik gohn,
will op Troost un dien Hölp alltiet boun.
Söb‘nmol warst du mien Tröster ween,
un opletzt för mi de helle Schien.