Modder Sünn ehr Kinner:

In‘n Lichtenglanz

Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen

Endlich is Hilligåvend. De lütt Rosel is heel selig vör Höpen un Freud. Düttmål hett sik de Wiehnachtsmann wohrhaftig wat ganz besonners Feinet för ehr utdacht.

De lüttje Klock pingelt, Rosel spring in de Stuuv un kiekt — ja: Wat is denn dat? Dor ståht in’n Krink luter lüttje Christbööm! Un all sünd se schöön smückt un mit vele bunten Lichten an. Dat funkelt un glinstert, dat stråhlt so hell!

Modder treckt Rosel in ehr Arms un gifft ehr ’n Söten: „De Kinner ut den Dannenkinnergoorn wüllt mit uns Wiehnachten fiern!“ De lütt Rosel juchheit un tillfööt un zappelt.

„Nu gåh man de Reeg nå bi all de Bööm bi un kiek se di an“, seggt de Modder un geiht mit ehr nå den eersten Boom. Wat sitt dorünner? En niege Popp!

„Ååch, wat schöön!“ Rosel drück ehr vör Freud an’t Hart.
„Mi hett de Wiehnachtsmann ok wat schenkt! Kiek mål“, seggt de Popp.

Aah, an den Boom hangt an een’n lüttjen Twieg en häkelte, bunte Poppenmütz un an en’n annern Twieg en’n lütten Schoolranzen för de Popp.

Rosel müch geern bi düssen Boom ståhn blieven. Modder åvers seggt: „De annern töövt ok op di!“
So güngen se also nå den tweten Boom: „Mutti, dor is ja en Goldnett mit dree bunte Bäll in!“
Dat hangt vun de Spitz dåål mang de Twiegen.

Nu fangt de lütt Rosel an, nieschierig to warrn, wat woll de övrigen lütten Bööm för ehr parååt hebbt: Ååch, de neegst! En lüttje, blanke Scheer hangt dorin!
„Un dor ünner liggt buntet Papeer! To’n Utsnien, Mutti! Jüst so’n as in’n Kinnergoorn!“
See stråkelt dat Papeer, so en Barg! Un all’ns to’n Opkleven!

Ünner den veerten Boom liggt ‘n Billerbook, bunt un groot. Rosel weet mit Böker noch nicht recht wat antofangen, åvers över de Biller freut se sik liekers: Kinner buddelt in’n Sand, en Gröönhökersche verköfft Ååft, Kinner fohrt Sleden.
„Mutti, wat steiht dorünner?“
„Dat warrst du bald lesen könen“, begööscht Modder de lütt Deern. Richtig! Bald geiht’t ja nå School hen!

Se kiekt nå den neegsten Boom: Dor liggt ja ok all en grote Schoolranzen, un so blanket Ledder! See kuschelt ehr Back doran. Un över den Boom? En Fedderkasten hangt dor in Gröön an en rodet Siedenband.
Un dor sweevt ’n dicket Bünnel mit dünne Holtsticken. „To’n Mikadoleggen, Mutti. Wi hebbt ja in’n Kinnergoorn ok all Mikado leggt; dat kenn ik ja!“

Ünner den letzten, lütten Boom lüücht’t dat ganz breet un root. En wunnerschöne lüttje Mantel un dorop en lütte Hoot! Is di dat en Pracht. Åvers — denn böhrt se ehrn Wiesfinger un smuustert plietsch. Rosel will doch mål in den Schoolranzen rinkieken, wat dor woll insteken deit. Richtig, dat rumpelt dorin, as se em anböhrt. Appeln sünd dat, herrliche Appeln!

De Vadder treckt ehr op: „Denk doch mål, Rosel, uns hett de Wiehnachtsmann gor nix bröcht!“
Dor nimmt se een’n Appel ut den Ranzen: „Denn köönt ji ju delen“, seggt se un geiht nå ehr niege Popp un stråhlt: „Mien Lottchen!"