Dat frie Geweten

Andacht vun Marlou Lessing

Nix is mächtiger as en Idee, de ehr Tied kamen is.

Victor Hugo

Förcht sik nich!

Jesus

Worüm hannelt Minschen gegen ehr Geweten? Ja, welk beduerswerte Minschen warrt dwungen; se warrt an Lief un Leven bedrauht orr mööt üm ehr leevste Minschen förchten. Wenn solk Minschen ehr Geweten achteranstellt un toeerst ehr Leven sekert, kannst bloots Verständnis hebben. Sik dor graad to maken — dat kannst vun keen Minschen verlangen, bloots de bewunnern, de dat liekers doot. In mennig Länner kannst nich eenfach Nee seggen, wenn du t.B. an de Front beordert warrst orr de Mächtigen düt orr dat vun di wüllt. Un den Mund opmaken un de Wohrheit seggen is in vele Länner en gefährlich Saak.

So en Land weer ok Düütschland to Luthers Tieden, un dat kunn so nich wiedergahn. Een vun de Mächtigsten weer dormalen de Kark, un as Luther utspreken dä, wat sien Geweten em to seggen fedder, hebbt em de Karken-Machthebbers dat Metz an de Kehl seggt un feddert, he schull wedderropen. Un Luther sä, dat kunn he nich, denn "mien Geweten is fungen in de Schrift", also in Gotts Woort.

Luther harr in den Momang sachs ok Bang; man he nöhm sik de Frieheit, sien Geweten to folgen. Dat to folgen, wat sien Geweten as recht un richtig kennt hett. De Tied weer kamen, de Geweten frie to maken. Frie, sik vun Gott infangen to laten un bloots noch dat Gode totowennen. Düsse Frieheit hett he uns Christenminschen wiedergeven; denn in de dore Tied woor de Minschen vun de Preesters seggt, wat as good un richtig to gellen harr, ok wenn dat ganz apensichtlich falsch, böösaardig, verlagen, unminschlich orr sogor sadistisch weer. Jüst as in welk Diktaturen un Machtsysteme hüüt.

Wenn also Luther dormalen den Steert inknepen harr, kunn nüms em wat vörsmieten, un dat he dat nich daan hett, is en grote Winst för uns all.

Man de, de Luther ünnerdrückt un bedrauht hebbt — de, de hüüt Oppositschonelle in't Kaschott smiet orr verswinnen laat — all de Möörders un Bedregers — de Bomben op Wehrlose smiet orr Hunger zynisch as Waff insett — orr ok man bloots de Lü, de ole Minschen mit "Enkeltricks" un anner utfuxte Slechtigkeiten op't Krüüz leggt — worüm doot solk Lü Saken, de se ganz klaar as slecht erkennt? Denn dat se dat erkennt, dat is meist seker. Se drückt ehr Geweten avers weg togunsten vun wat anners. Vun wat? Luther wöör den Düvel verdächtigen... Un wi, hüüt? Köönt wi den Düvel en Naam geven? Naja, tomehrst is dat ganz billig: Mammon. Un Macht. De twee hangt so dicht tosamen, dat du een Woort schrieven kunnst — sowat as "Mammacht". En wohraft diabolisch Konglomerat. In uns Tied warrt dat sichtborer as je. Un dat kann so nich wiedergahn.

Mammon fritt uns Welt reinweg op. Mammon terstöört uns Levensgrundlagen. För Geld warrt Natuur, Minschen un Kulturen vernicht — ja, Seelen nehmt Schaden. Wi all weet, wat richtig un wichtig weer — man dat geiht nich, wieldat Mammon sik wichtiger maakt. Un will een dat ännern, fangt de Minschen Kriege an. Mammon beherrscht nich bloots ganz apensichtlich in Politik un Sellschap de Welt. Düsse Macht sliekt sik ok in uns Geweten un Seelen. Wieldat wi all mehr orr minner physisch dorvun afhangt. Dorüm is dat ok mit Bang verbunnen. Wokeen denkt nich jümmers wedder an Geld? Wat wöör mennigeen nich doon för noog Geld? In uns Leven is meist alltied de Gedanke an materielle Sekerheit un Winst ünnerwaven.

Dat grote Angebott vun Jesus is nu, düsse Afhängigkeiten eenfach to vergeten. Vergeten un sik nich een Sekunn mehr to förchten. "Förcht sik nich!" is sien zentrale Bott. Denn sünd wi frie, uns Geweten to folgen. Frie för dat Gode. Dorför bruukst en ganzen Barg Vertruun, di nich mehr to förchten — Vertruun in Gott. Wenn Gott för uns sorgt, bruukt wi keen Geld. Wenn Gott uns schuult, kann keen Macht uns wat doon. Dat is wohr; man he schuult uns nich jümmers un all. Ok rechtschapen Minschen kaamt ünner de Rööd. In de Welt geiht dat nich gerecht to. Ok Luther harr op'n Scheiterhupen lannen kunnt. Man dat ännert nix doran, wat good un richtig weer. Wenn wi ok ümkaamt, wi köönt dat seggen. Un Gott warrt uns dorbi to Siet stahn — op welk Aart ok jümmers. Dat köönt un bruukt wi nich weten.

De Geweten sünd frie — frie, to erkennen. Sik dat Gode totowennen orr dat Lege. Luthers Geweten weer "fungen in de Schrift", he kunn nich mehr anners. Mit all Konsequenzen. Düsse Frieheit is nich licht. Un nich ahn Gefohr. Man de anner Wahl is en Leven in Bang. De Mächtigen bruukt Macht, wieldat se bang sünd. Un de Rieken bruukt mehr un mehr un mehr Geld vör luder Bang. Wat'n Elend.

Reformaschoonsdag. Waagt wi, frie to ween.