Dei Palmsünndach orrer Palmarum

vun Behrend Böckmann

Dei Palmsünndach is dei sösste un tau glieken Tiet letzt Sünndach inne Fastentiet vör Ostern. An dissen Sünndach keem Jesus mit sien Jüngers in Jerusalem an, wo hei denn an'n Friedach den Krüzdod storben is un an Sünndach wedder ut dat mit 'n groten Steen taulecht Graff verschwunnen is. Un disse Wäk twüschen Ankåmen in Jerusalem un Uperwåken von den Dod, dat is dei Stille Wäk, in wecker as Teiken von Truer, Kummer un Leed inne Kark dei Lichten nich brennen, keim Blaumen up'n Altor ståhn un dei Klocken in'n Torm nich beiern.

Inne Berichten vonne Apostel Lukas un Matthäus läsen wi, dat Jesus up den Wech kort vör Jerusalem taun Ölbarch keem un sien Jüngers Order geef, em in dat Dörp 'n Vierbeiner taun Rieden uptaudrieben. Bi Lukas is dat 'n Fåhlen un bi Matthäus 'n Äsel, un dei Jüngers süllen dei Lüd seggen, dat dei Herr dat Fåhlen orrer den Äsel nödig bruken deit. Hüt ward disse Vierbeiner as Äsel düdt't, denn dei Armen künnen wull up 'n Äsel, œwer nich as 'n König up 'n Pierd rieden, un Jesus wull ja för dei Armen dor sien. Dei Äsel kümmt ok bäder mit Wiesseggung von den Propheten Sacharja hen, denn dei vertellt all in sien Geschicht (Kapiddel 9, Vers 9), dat Jerusalem, dat hei "Dochter Zion" näumt, juchheien sall, denn dei König kümmt up'n Äsel inne Stadt, üm Fräden tau bringen.

Un dei Apostel vertellen wieder, dat dei Jünger dat Fåhlen orrer den Äsel anne Städ' von'n Saddel ehr eigen Kledåschen upleggen un Twiegen vonne Palmen an'n Ölbarch hålt un up'n Wech utlecht hemm' un Jesus nu wägen sien Wunnerdaten låwen däden. Nå Lukas reepen's ümmer wedder "Låf wäs unsen König, dei in Gott sienen Nåmen kümmt. Fräd' un Låf in'n hogen Häben." Nå Matthäus reepen's bäten anners, denn bi em heit dat: "Hosianna den Davidssœhn! Heil den, dei kümmt in Gott sien Nåmen. Ihr wäs Gott in'n hogen Häben!"

Bet hüt fählt Jesus sien Riederie up'n Äsel in kein Predigt taun Palmsünndach. Un nich blot dat, denn so as Jesus nå Jerusalem up 'n Äsel rinräden is, geef un gifft dat inne kathool'sche Kark Palmümtööch, ok wenn hier in'n Nuurden dei Palmenwedel dörch Twiegen von Wieden, Bäuken, Barken un anner Böm ersett't würn. Mit dei Tiet keem noch allerlei anner Brukdaum rund üm den Palmsünndach up. So würn Palmenbessen bunnen un näben't Kruzifix vör dei Husdör stellt. Sei süllen dei Inwåhners vör Füer un Blitz un ok vör Weihdåch un Malessen bewohrn. An'n Palmsünndach würn inne Rägel dei Konfirmanden insägent. Dat rööcht noch von dei Tiet her, as Ostern dat Schauljohr tau Enn' güng.

Dor dei mit Palmentwiech utlecht Wech von'n Ölbarch nå Jerusalem all up den Dod Jesu hendüden däd, würn låters ok Palmentwiech för dei letzt' Reis up'n Deckel von'n Sark målt orrer Palmenwedel ut Metall upnågelt.

Ok wenn dat hüt mit den Globen so'n Såk is: Dei Wäk vör Ostern is un blifft dei Palmwäk, un väle Minschen, dei sik an den Fastenbruk hollen, äten an'n Stillen Friedach würklich Fisch.

Un wat vertellen uns Lukas un Matthäus? Bi Lukas, bi weckern wi ok all dei Wihnachtsgeschicht läsen künnen, ward ok dei Ostergeschicht vertellt. Un dortau hürt ok dei Ankunft von Jesus in Jesusalem. In't Kapiddel 19, af Vers 28 heit dat:

Un as hei dit vertellt harr, dor güng hei up dei Stråt wieder, dei nå Jerusalem rupgåhn däd. Un as hei nu dicht bi Bethphage un Bethanien kåmen wier an den Barch, wo Ölbarch tau secht ward, dunn schickt hein twei von sien Jüngers af un säd: "Gåht in dat Dörp, dat gråd œwer juuch liggen deit. Un wenn ji dorin kåmen sünd, denn ward jo dor 'n Fåhlen anbunnen finnen, up dat noch nie nich einer räden hett. Dat måkt los un bringt't her. Un wenn einer juch frågen deit, worüm ji dat losmåkt, denn secht man: "Dei Herr möt em nödig bruken."
Dei afschickt wiern, güngen nu hen un fünnen't alls so, as hei ehr secht hadd. As sei œwer dat Fåhlen losmåken wullen, dor säden dei tau ehr, dei't hüren däd: "Wotau måkt ji dat Fåhlen los?" Dor säden's: "Dei Herr möt em nödig bruken." Un sei bröchten't tau Jesus un schmeeten ehr Kleeder up dat Fåhlen un hülpen Jesus rup. As hei nu dor lang rieden däd, dor breiten s' ehr Kleeder vör em up den Wech ut. Un as hei nu dorhen keem, wo't den Ölbarch dålgüng, dor füngen sien ganzen Jüngers an, vull grot Freud un mit lud Stimm' Gott tau priesen, wägen all dei Wunnerdåten, dei s' seihn harrn. Un dorbi süngen s': "Låf wäs unsen König, dei kümmt in Gott sien Nåmen, Fräd un Låf in'n hogen Häben!"
Un weck von dei Pharisäers, dei mang dei Haud wiern, säden tau em: "Meister, du süllst dien Jüngers den Mund verbeiden." Œwer hei geef ehr tau Antwurt: "Ik sech juch: Wenn dees still sünd, denn warden dei Steen anfangen tau schriegen."

Bi Matthäus kœnen wi in sien Evangelium, Kapiddel 21 af Vers 1 läsen:

As sei nu kort vör Jerusalem wiern un nå Bethphage un an'n Ölbarch keemen, dor würd Jesus twei von sien Jüngers afschicken. Un hei säd tau ehr: "Gåht in dat Dörp dor gråd œwer juch, denn wardt ji dor gliek ne Äselstaut anbunnen finnen un ehr Fåhlen bi ehr. Dei måkt los un hålt s' mi her. Un wenn juch einer dorup anräden deit, denn secht em: "Dei Herr möt ehr nödig bruken." Denn ward hei s' sogor sülfst herbesorgen." Dit möst so kåmen, dormit dat wohr würd, wat von den Propheten secht is: "Secht dei Dochder Zion: Kiek, dien König kümmt tau di. Sachtmäudig is hei un hei ritt up'n Äselsfåhlen."
Dei Jüngers güngen nu hen un måkten't so, as Jesus ehr heiten harr. Un sei bröchten dei Äselsstaut un dat Fåhlen un deckten ehr Kleeder œwer ehr un hülpen em rup. Dei miehrsten von dei Lüd œwer lechten ehr Röck up den Wech hen, un anner reten Telgen von dei Bööm un bestreuten den Wech dormit. Dei Lüd œwer, dei vör un achtern em güngen, repen: "Hosianna den Davidssœhn! Heil den, dei kümmt in Gott sien Nåmen. Ihr wäs Gott in'n hogen Häben!"
Un as hei sienen Intoch in Jerusalem höll, dor keem dees ganze Stadt in Uprägung, un dei Lüd frögen: "Wecker is dat?" Dor säden dei annern tau ehr: "Dit is dei Prophet Jesus, dei ut Nazareth in Galiläa."