Wenn dei Drüdden nich wiern

vun Behrend Böckmann

Wat geef ik di 'n Säuten giern,
as dei Drüdden noch nich wiern!
Doch nu nähm ik dei abends rut —
un mit dat Küssen is't denn ut.

As dei Iersten keemen rut,
wier ik Mudders leiwe Schnut,
un in Erinnerung mi bleef,
dat dat vörn Slåp 'nen Säuten geef.

Un as ik denn wier richtig grot,
harr'k mit dat Küssen keine Not —
küssen künn man jeden Dach,
so richtig dull mit Tugenschlach.

Doch irgenwenn vörbi dei Spaß,
dei Tähm lüchten in'n Wåderglas,
un taut allergröttste Glück
hett jeder siene Puuch för sick.

Spass gifft dat nu mit Enkel Bill,
dei von mi nu weiten will:
"Opa, sünd dat dei Tähn von di,
hier is 'n Glas, måk't ok bi mi!"