Fiefunsösstig

vun Claus Günther

Mit Poppier hett Corl Lammers sik utkennt, dor kannst op af! Den Ünnerscheed twüschen "holtfree", "middelfien", "maschien'glatt" un "satineert"? Een Blick, un he würr künnig! Un wenn he dat Gramm-Gewicht vun en Quadraatmeter Poppier utmoken wull, bruk he dorvun nix as en lüttjen Snippel. Den reev he twüschen Duum un Wiesfinger un gnurr: "Tachentig Gramm"; un bi 'ne anner Sort: "Söbentig", oder ok mol "Billettkattong, hunnertdörtig."

Kunnst di op verloten! As Bookbinnermeester hett he sien Leevdaag mit Poppier to doon hatt. Wat hett de Minsch blots sleppen müsst! Ries för Ries vun't Loger rünner in de Bookbinneree, Dag för Dag. Teihn utpeddt Stopen harr de ole Holttrepp, man männicheen Ries, ik segg mol 250 Bogen 170 Gramm Kattong, weug tweeuntwintig-en-half Kilo un weer 61 mol 86 Zentimeter groot — dat mutt een eerstmol wuppen!

"Fiefunsösstig, un keen Dag länger!", mummel Lammers, sodraat he solk Pack op'n Disch smeten harr. Denn wisch he sik den Sweet vun de Steern, pack dat Falzbeen, slitt dat Ries op un scheuv dat Poppier ünner't Mess vun de Sniedmaschien. Tomeist müss he dat op DIN A3 or A4 tosneden. Achterna stell he dat in'n Lastenfohrstohl, de Opdragstasch bobenop, un af güng de Post, hendaal in de Druckeree.
Lammers weer — een kunn meist seggen: as lütt as breet. Inge, siene Dochter, de ünnen in'n Loden Schrievworen verköff un beten fipsig weer, weer en halven Kopp grötter as he. Aver he harr Knööv för twee! Tominnsten freuher, as he jünger weer… Af un an, wenn Lammers Överstünnen moken müss un in'n Loden al Sluss weer, güng Inge na em hooch un hal em af.

"Na, Vadder? Büst sowiet?"
"Fiefunsösstig —", fung he an.
" — un keen Dag länger. Ik weet, Vadder. Nu mook man Fieravend."
Denn nickköpp he, tröck den witten Kittel ut, stemm de Knuttfüüst in't Krüüz un richt sik op, so goot as't güng: "Hifff — ahhh!"
Sien Gesicht sehg krünkelt ut, as'n Appel vun't Vörjohr.

Inge wull sik nich argern, man se dee dat doch. Ehr Vadder wull pattu nich na'n Dokter hen! "Dat hett Tied, bit ik fiefunsösstig bün." Vördem kunn he nich in Rent gohn, dat weer Gesett, Freuhrentners weren de Utnohm in ole Tieden. Un Lammers weer een, de sienen Verdrach inhollen de bit to'n lesten Dag, sünner jichens krank to sien, un wenn em dat noch so swoor full. Dor kunn Holtmöller, de Besitter vun de Druckeree, de al lang 'n jungen Nofolger instellen wull, noch so veel Seutholt raspeln vun wegen he schall doch "op Kur gohn, sik verschicken loten, ok mol an sik sülven denken..."
"Ik bliev bit fiefunsösstig!", güng he gegenan. "An'n dörteihnten achten is dat sowiet."

Ganz eernst sehg he dorbi ut, man welkeen em beter kennt hett, kunn wies warrn, wat he sik höög — so'n lüürlütt Grienen weer üm siene Ogen un Lippen. De ole lütte Corl Lammers harr sik dörchsett gegen den Boos — un he frei sik unbannig op den Dag, woneem he sik free feuhlen un allens, wohrhaftig allens achter sik loten kunn!
Un denn weer't sowiet. Se schullen em bloots nix schenken, harr Lammers de Kollegen vergattert. "Ok keene Bleum! Jo nich! Is dat kloor?"

Na scheun; schull allens na sien Mütz gohn. Lüttjes Freuhstück to'n Afscheed — Inge harr sik freenohmen un disch op — fardig. Sluck Kujampelwoter to'n Ansteuten harr de Boos spendeert. Man Herta, Bookbinner-Lehrling in't drütte Johr, drück em en Paket in de Hand, akkerat inpoppiert. As he dat utwickel, keem en Book to'n Vörschien, in rodes Saffianledder inbunnen, de Snitt handvergollen; binnen dat fienste witte Poppier, wat een sik denken kann, so wat an tweehunnert Sieden. Vörn op'n Deckel aver weer in Gold opdruckt: Mein Leben.

'n Ogenblick weer't bickenboomstill. Lammers tück sien Daschendook un snuv sik ut.
"Wat — wat schall dat denn, Deern, hm? Herta? Wat?"
"Ik — ik heff dacht, Se hebben doch nu Tied un womööglich ok mol Lust, allens optoschrieven, wat Se so beleevt hefft, Herr Lammers..."
"Och Deern, och Deern", schüddkopp de ole Meester un legg tapsig den Arm üm ehr smalle Schullern. "Ik dank di. Aver mien Leven? Wat schall ik dorto seggen?"
"Fiefunsösstig, un keen Dag länger!", brüll Holtmöller los. "Ha ha ha ha!"
Un all de Moten fullen mit in. Dat weer jo to'n Scheten!

Aver Corl Lammers weer mit eenmol heel witt in'n Gesicht, un Holtmöller verfehr sik.
"Nix för ungoot, Herr Lammers. Ik heff dat nich beus meent. Hier" — he lang in de Binnentasch vun sien Antog — "'n poor Zigarren. Ik wünsch Se wat. Proost! — Un tschüß denn. — So, Lüüd, nu wüllt wi wedder."

In'n Handümdreihen weer de Fier vörbi un Lammers alleen mit Inge un Herta.
"Na, Vadder? Holtmöller wüss woll nich, dat du dat Smeuken al lang opgeven hest, wat?"

Lammers wunk af. Wat wüss sien Boos denn vun em! Wat wüssen de annern? Hüüt, jo, hüüt weer sien scheunster, sien allerscheunster Dag! Aver wat kümmt na? Welkeen kunn em seggen, wo dat wiedergohn schall? He freur mitmol, lang Inge dat Book röver — mien Leven, ogottogott! — , hok sik op de annere Siet bi ehr in — "Allens Gode, Herta!" — un loos.

Annern Dag aver keem Inge twee Stünnen to laat in de Firma, mit root wente Ogen.
"Corl Lammers, ik meen, mien Vadder is doot bleven hüüt Nacht!", snucker se. Man dat so'n lüürlütt Grienen siene Lippen ümspeelt harr — nee, dat much se pattu nich seggen.