Jesu Dood in't Niege Testament

vun Behrend Böckmann

Wat Markus tau vertellen weit

15. Kapiddel

Un gliek tiedig morgens, nådem dei Hogenpreisters un dei Öllerlüd un dei Schriftgelihrten un dei ganze Versammlung sik einig wiern, bünnen sei Jesus un bröchten em wech un hemm' em Pilatus œwergäben. Un Pilatus vernähm em:
"Büst du dei Juden ehr König?"

Hei œwer geef em as Antwurt: "So, as du sechst." Un dei Hogenpreisters bröchten wedder väl gägen em vör. Pilatus œwer fröch em wieder: "Verantwurtst du di gor nich? Kiek, wat sei all wedder gägen di vörbringen daun." Jesus œwer geef nu œwerhaupt gor kein Antwurt nich mihr, so dat Platus dat Wunner nähm.

Tau't Fest œwer plecht hei ehr ümmer einen Gefangenen frietaugäben, denn sei sik sülben utbäden. Dor seet nu ein, dei Barabas heiten däd, in't Gefängnis mit dei Uprührers tausåmen, dei bi ehren Upruhr weck dodschlågen harrn. Un dat Volk keem nu rup un füng an, em tau bidden, hei süll ehr daun as süss. Pilatus antert ehr nu: "Willt ji, dat ik juch denn Judenkönig friegäben sall?" Dat wier em nämlich in'n Kloren, dat dei Hogenpreisters em man blot ut Iversük an em inliewert harrn. Dei Hogenpreister œwer stachelten dei Lüd up, hei süll ehr leiwerst denn Barabas friegäben. Pilatus œwer fröcht noch eins: "Wat willt ji denn, wat sall ik denn mit denn måken, denn ji denn Judenkönig näumt?" Dor schriegen's wedder: "An't Krüz mit em!" Pilatus œwer säd tau ehr. "Wat hett hei denn Leget dån?" Dor schriegen's noch ümmer luder: "An't Krüz mit em!"

Pilatus œwer wull dei Lüd taufräden stellen un dor geef hei ehr Barabas frie, un Jesus leet hei utpietschen un dat hei denn krüzigt warden süll.

Dei Soldaten œwer bröchten em binnen nå 'n Hoff rinner, wo dei Kaserne wier, un reepen dat ganz Battaljon tausåmen un treckten em'n Purpurrock an un tüünten ne Kron ut Durn un setten em dei up. Un sei füngen nu an, em tau tau begräuten: "Willkåmen, Herr Judenkönig!" Un sei schlögen em mit'n Schacht up'n Kopp un spiechten em an un måkten Deiners vör em. Un as sei ehren Spijök mit em dräben harrn, dunn treckten dei em den Purpurrock wedder ut un treckten em sien eigen Kleeder wedder an. Un Simon ut Kyrene, wat Alexander un Rusus ehr Vadder wier un dei gråd up'n Wech von sienen Acker dor vörbi keem, kreech Order, dat hei Jesus sien Krüz drägen mösst.

Un sei bringen em nå dat Flach, dat Golgatha näumt würd, dat heit up dütsch "Köppenbarch". Un sei gäben em Wien, den s' Ätig ünnermischt harrn. Œwer dat nähm hei nich. Un sei schlögen em an't Krüz un verdeilten siene Kleeder, un sei kawelten dat ut, wat jederein kriegen süll.

Dat wier morgens Klock nägen, as sei em krüzigten. Un dor wier ne Schrift anbröcht, wat em Schuld gäben würd. Dei heit: "Dei Juden ehr König," Un mit em krüzigten sei twei Räuwers, einen rechts un einen links von em. Dor bewohrheit't sik dat, wat dei Hillig Schrift seggen deit: Hei würd dei Verbräker taudeilt."

Un dei dor vörbikeemen, schüllen em un schüddköppten em un säden: "Nu kiekt em juch mål an. Hei wull jewoll denn Tempel dålrieten un em in drei Dåch wedder upbuugen. Nu stiech doch mål von dat Krüz un seih tau, dat du di redden deist." Un gråd so schüllen ok dei Hogenpreisters un anner un dei Schriftgelihrten all tausåmen un säden: "Anner Lüd hett hei helpen künnt, œwer sik sülben kann hei nich helpen. Hei wull jewull dei Heiland sien, dei König œwer dat Volk Israel. Denn sall hei nu doch von't Krüz dålstiegen, dat wi dat all seihn un denn glöwen kœnen." Un dei mit em krüzigt wieren, schüllen em ok. As't nu meddachs Klock twölf wier, dunn keem 'ne Düsternis œwer dat ganze Land bet tau Klock drei hentau. Un bi Klock drei reep Jesus mit luder Stimm: "Eli, Eli, lama absabthani!?" Dat heit up Dütsch: "Mien leiwer Gott, mien leiwer Gott, worüm hest du mi verlåten?" Un weck von dei, dei dorbi stünnen, dei dit hüren künnen, dei säden: "Kiek, hei röppt nå Eliassen." Dor leep einer hen un füllt 'n Schwamm mit Ätig un steckt em up'n Ruhr un geef em tau drinken. Un dorbi säd hei: "Låt't mål, wi willen mål seihn, dat wull Elias kümmt un em dål hålt."

Jesus œwer däd lud upschriegen un geef den Geist up. Un dei Vörhang in'n Tempel reet in twei Deil von båben an bet ünnen hentau.

As dei Hauptmann, dei dorbi stünn gråd œwer em, sech, dat hei up disse Oort starben däd, dor säd hei: "Dees Minsch wier wohrhaftig Gott sien Sœhn."

Dor wieren ok all Frugenslüd, dei von wieden taukeeken. Dormang wieren Maria ut Magdala, wat dei Dochter von Lütt-Jakobus un Josef sien Mudder wier, un Salome. Dei harrn sik em anschloten, as hei noch in Galiläa wier, un harrn em bedeint un noch väl anner Frugens, dei mit em nå Jerusalem rupgåhn wiern.

Un as't nu Abend worden wier, un wägen dat't dei Rüstdach wier, dat is dei Dach vör denn Sabbat, keem Joseph, dei ut Arimathia, dei wier 'n vörnähmen Ratsmann, dei ok sülben up Gottes Riek täuwen däd. Un dei föt sik 'n Hart un güng tau Pilatus rin un bäd em üm Jesus suen Liek. Pilatus œwer wier verwunnert, dat hei all dod sien süll, un reep denn Hauptmann rin un fröch em, ob hei denn sall lang dod wier. Un as hei dat von denn Hauptmann erfohren harr, dunn leet hei Josephen dei Liek. Un dei köfft Linnen un nähm em von't Krüz dål un wickelt em in't Linnen in un leech em in ein Graff, dat ut'n Felsen uthaucht wier, un schüft denn 'n Felsen vör dei Dör von dat Graff. Un Maria ut Magdala un Maria, wat Joseph sien Mudder wier, keeken dorbi tau, wo hei in't Graff lecht wür.

Kapiddel 16

Un as dei Sabbat vörbi wier, dor köfften Maria ut Magdala un Maria, wat Jakobus sien Dochder wier, un Salome sik Salwen, dortau dat sei hengåhn wullen un em salwten. Un morgens ganz tiedig, an'n iersten Dach von dei Wäk, gåhn sei nå't Graff, as dei Sünn gråd upgüng. Un ein säd tau dei anner: "Wecker ward uns nu œwer den Stein von den Ingang tau't Graff wechhelpen?" Un as sei henkeeken, dor würden's gewohr, dat dei Stein all wechrümt wier. Hei wier nämlich utermåten grot. Un sei gåhn nu in't Graff rinner un seihn dor 'n jungen Mann rechter Hand sitten, dei harr 'n wittet Kleed an. Un dor verfihrten sei sik dull. Œwer dei secht tau ehr: "Verfihrt juch nich. Ji säukt Jesus ut Nazareth, dei krüzigt is. Kiekt, hier is dat Flach, wo sei em henlecht harrn. Œwer gåht hen un secht sien Jüngers un ok Petrussen: "Hei geiht juch vörut nå Galiläa. Dor wardt ji em seihn, so as hei juch dat secht hett."

Un dei güngen rut un leepen ielig wech von't Graff, denn Bang un Bäwern wier ehr ankåmen. Un keinen Minsch säden's wat, denn sei harrn nauch Bang.

Johannes vertellt dit œwer dei Krüzigung

Kapiddel 19

Dor nähm nu Pilatus Jesus un leet em pietschen. Un dei Soldaten tünten ne Kron von Durnen un sett'ten em dei up'n Kopp. Un sei hüngen em 'n Purpurmantel üm. Un sei güngen an em ran un säden: "Gaud'n Dach ok, Herr Judenkönig!" Un sei gäben em Mulschellen. Un Pilatus güng wedder rut un säd: "Kiekt, ik bring juch em wedder rut, dormit dat ji seihn kœnt, dat ik kein Schuld nich an em befinn." Jesus keem nu ok rut un dröch dei Durnkron un denn Purpurmantel. Un hei secht nu tau ehr: "Kiekt, wat för'n Minsch!" As nu dei Hogenpreistern un Deiners em tau seihn krägen, dor schriechten's: "An't Krüz mit em! An't Krüz mit em!" Dor secht Pilatus tau ehr: "Nähmt ji em doch hen un krüzigt em. Ik vör mienen Deil kann em nich för schullig befinnen." Dor anterten dei Juden em: "Wi œwer hemm' son'n Gesetz. Un nå dit Gesetz mœt hei starben, denn hei hett sik sülben för Gottes Sœhn utgäben." As Pilatus nu dit Wurt hürn däd, dor kreech hei noch mihr Bang, un hei güng wedder rin in't Gerichtshus un secht tau Jesus: "Wo büst du her?" Œwer Jesus geef em kein Antwurt nich. Dor secht nu Pilatus tau em: "Schnackst du nich mit mi? Weitst du nich, dat ik dei Macht dortau heff, di frie tau låten un ok dei Macht dortau, di krüzigen tau låten?"

Jesus antert em dunn: "Du harrst gor kein Macht œwer mi, wenn sei di nich von båben her gäben wier. Dorüm is denn sien Sünn väl grötter, dei mi an di utleiwert hett." Dorüm nu söchte Pilatus em frie tau låten. Dei Juden œwer schriechten: "Wenn du dissen frie löttst, denn büst du denn Kaiser sienen Fründ nich! Jeder, dei sik tau'n König måkt, dei schmitt sik gägen denn Kaiser up!" As Pilatus nu disse Wür vernåhmen harr, leet hei Jesus rutbringen, un hett sik up denn Richterstauhl sett't an dat Flach, dat "dat bunt Plaster" heiten däd, un wortau dei Juden Gabbatha seggen. Dat wier œwer dei Friedach vör Ostern, un't wier bi meddachs Klock twölf. Un hei secht tau dei Juden: "Kiekt, dat is juch König!" Dor schriechten dei: " Wech mit em! Furt mit em! An't Krüz mit em!" Pilatus secht tau ehr: "Juchen König sall ik krüzigen låten?" Dor keem as Antwurt von dei Hogenpreisters: "Wi hemm' keinen König nich, utbenåhmen denn Kaiser!" Dor œwergeef hei em ehr, dat hei krüzigt würd.

Dor nähmen's em hen, un hei dröch sülben dat Krüz un güng rut nå denn Urt, wo "Köppenbarch" tau secht ward. In dei Judenspråk œwer ward Golgatha secht. Un dor krüzigten sei em un mit em twei anner, an jede Sied einen, in dei Midd œwer Jesus. Pilatus œwer schreef 'n Œwerschrift un leet ehr båben an't Krüz fastnågeln. Dei Schrift œwer heit: Jesus ut Nazareth, dei Juden ehr König."

Dat künnen nu väle Juden läsen, denn dei Urt, wo Jesus krüzigt wür, dei leech dicht bi dei Stadt. Un dei Schrift wier schräben in dei Juden un dei Römer un dei Griechen ehr Språken. Dor säden dei Juden ehr Hognepreisters nu tau Pilatus: "Schrief leiwerst, dat hei dat man von sik secht harr, dat hei dei Judenkönig wier." Pilatus œwer geef ehr as Antwurt. "Wat ik schräben heff, dat heff ik schräben."

As dei Soldaten nu Jessus an't Krüz schlågen harrn, dor nähmen sei sien Kleeder un måkten vier Deile dorut, för jeden Soldaten ein Deil.Un ok denn Liefrock. Dei Liefrock wier œwer åhn Naht. Von båben bet ünnen wier hei ut ein Stück wäwt. So säd nu ein taun annern: "Denn willen wi nich intwei schnieden, wi willen leiwer dorüm kaweln, wecker em hemm' sall. Dat keem ok so un so behöll dei Hillig Schrift recht, wo stünn: "Mien Kleeder hemm's ünner sik verdeilt, un üm mienen Liefrock hemm's dat Los schmäten." - Dei Soldaten dän dat nu.

Dor stünnen œwer bi Jesus sien Krüz sien Mudder un sien Mudder ehr Schwester un Maria, wat Kleophas sien Fru wier, un Maria ut Magdala.

Jesus seech nu sien Mudder un denn Jünger, denn hei leif harr, dor ståhn. Dor secht hei tau sien Mudder: "Fru, dat is nu dien Sœhn." Dornå säd hei tau denn Jünger: "Kiek, dat is nu dien Mudder." Un von dei Stunn an nähmen dei Jünger ehr tau sik in sien Hus.

Jesus wüsst nu nå dit, dat nu allens bet taun Enn' dån wier. Un dor secht hei — dormit dei Hillig Schrift ehr Recht kreech —: "Mi dösst!"
Dor stünn nu 'n Pott mit Ätig. Sei stäken dunn 'n Schwamm, dei vull Ätig tågen wier, up'n Ysop-stängel un hölen en denn an'n Mund.
As Jesus nu den Ätig nåhmen harr, säd hei: "Nu is't vullbröcht."
Un hei leet sienen Kopp dålsacken un geef sienen Geist up.

Dorüm, dat't nu dei Dach vör't Fest wier, un dat dei Lieken nich an'n Sabbatdach an dei Krüzen hängen bleeben, denn dees Sabbath wier 'n groter Festdach, bäden dei Juden Pilatussen, dat ehr dei Bein intweischlågen un sei denn afnåhmen würden. Dei Soildaten keemen nu un schlögen denn iersten von drei, dei mit em krüzigt wiern, dei Bein intwei un denn den annern. As sei œer tau Jesus keemen, dor hemm's seihn, dat hei all dodbläben wier, un dor schlögen's em dei Bein nich intwei. Œwer ein von dei Soldaten stäkt em mit dei Lanz in sien Sied. Un dor keem gliek Blaut un Wåder rut. Un dei dit seihn hett, hett dat betücht. Un sien Tüchnis is wohr. Un hei weit, dat hei dei Wohrheit secht. Un ji sall dat dorüm ok glöwen. Un dat dröch sik so tau, as dat inne Hillig Schrift stünn: "Kein Knåken sall em bråken warden." Un an'n anner Stell heit dat: "Sei warden henkieken nå denn, nå denn sei stäken hemm'."

Hiernå bäd't Joseph ut Arimathia, dei Jesus sien Jünger wier (œwer hei wier dat heimlicherwies ut Angst vör dei Juden) Pilatussen, dat hei Jesus sien Liek afnähmen dörp. Un Pilatus gifft em Erlaubnis. Dor güngen sei hen un nähmen sien Liek af. Ok Nikodemus keem, dei dat ierste Mål nachts tau em kåmen wier, un dei harr bi hunnert Pund Myrrhen un Aloe miteinanner vermischt un bröcht dat nu. Sei nähmen nu Jeus sien Liek un wickelten Binnen üm rümmer un måkten dei Salwen dortwüschen, so as dat dei Juden ehr Oort is bi't Gräffnis. An denn Urt œwer, wo hei krüzigt worden wier, wier 'n Gorn, un in denn Gorn wier 'n niege Graffstäd, in dei süss noch nie nich ein grawen wür. Dor lechten sei nu Jesus hen, wägen dat dat Graff dicht bi wier un all dei Juden ehr Friedach wier.