Af un an blinkert de Steen ünner de Sünn, denn kann een de Inschriften goot lesen. De Steen liggt an'n Frankenbarg 8 in Horborg un schall dat Erinnern an Liselott waakhollen.

Fröher bün ik hier oftins wesen. Klaas, de Broder vun Liselott, weer mien Fründ. To de Tied hett dat düssen Steen noch nich geven, liekers Klaas sien Süster al doot weer, aver dor wüss ik nix vun af. Wat weet een al vun'nanner?

In'n Krieg weer ik mit Klaas in de Kinnerlandverschicken. Wiet weg vun Hamborg, in Böhmen un Mähren, so heet dat do. Wi güngen in desülvige Klass. De mehrsten Scholen hebbt s' dichtmookt 1944; uns Schöler wüllt s' schulen vör de Bombardemangs, un de Lehrers kemen mit in de Kinnerlandverschicken. Wi weren so wat dörteihn Johren oolt, de gröteren Jungs föffteihn or sössteihn. Welk vun jem weren ok Föhrers in de Hitlerjöögd — un mit een legg Klaas sik an. Merrn in jemehr eernsthaftigen Vördrag quassel he luuthals dumm Tüüg! Sien Straaf: He müss en Stohl an de Achterbenen fasthollen, so, mit utstreckte Arms — "Un ik warr di wat, wenn du loslettst!" He bitt de Tehn tosamen — bit he flack leeg. Allerwegens stött he an! Mi dücht, dat wull he so. Aver worüm?

Vull unnerdörch bi uns Maten — wi weren 12 in uns Stuuv — keem Klaas, as he över Nacht in't Bett pinkelt harr. "Wat fallt di denn in, du Swien! Scham di! As'n lütten Worm! Du büst en Hitlerjung!" Felix schree em an, uns Stuvenöllster. "Los, treck dat Betttüüg af! I gitt, de Matratz is ok natt! Un wat is dat dor?" Ünner sien Bett — wat'n Kuddelmuddel! Daagbläder, Nagels, Strippen, en helen Stapel Toilettpoppier … "För wat? Segg an, Klaas! Anter mi, or ik mutt di mellen! Un blarr nich, verdammi noch mal!" Aver Klaas see nix. Op'n Doot nich. Wi kunnen nix moken. Klaas mellen? Beter nich. Denn harrns' uns Stuuv op'm Kieker. Dat wüllt wi nich.

In'n Oornmaand 1945, de Krieg weer lang vörbi, hefft s' uns Jungs trüchhaalt na Horborg. Ik dreep denn oftins mit Klaas tosamen, wi hefft Kaninkenfoder "besorgt". Vun de Kinnerlandverschicken hefft wi nich mehr snackt — man en Johrner fievuntwintig later heff ik to weten kregen, wat Klaas un sien Süster Liselott dörchmaakt hebbt un de heele Familie. Se weer poor Johren öller as Klaas, he hung bannig an ehr. Liselott weer kievig un springlebennig, man kott nadem se inschoolt weer, änner sik dat heel un deel: Se kreeg dat in'n Kopp, se harr Meningitis. Hento kemen epileptische Anfäll — en Quaal mit de Tied, nich to'n Uthollen! Mit sworen Harten geven de Öllern Liselott amenn in de Alsterdörper Anstalten, 1938 weer dat. De Baas weer dor Paster Friedrich Lensch, de glöv an de Rassenlehr vun de Nazis un wull all de Behinnerten rut hebben ut de Alsterdörper Anstalten, dor weer he sik in enig mit dat Hamborger Gesundheitsamt, un so worr Liselott gemeen mit 227 Froons un Deerns aftransportert un keem in de "Landesheilanstalt Am Steinhof" in Wien. An'n 28.08.1943 weer ehr Leven dor to Enn, se starv in'n Öller vun twintig Johren.

De Oorn mit jemehr Asch weer de Öllern gegen Geböhr uthännigt. Na'n Karkhoff kunnen se slecht, weer jo stüttig Alarm, un so harrn se överleggt, Liselott achtern Huus in'n Goorn bitosetten, in ehr Lieblingseck, ok wenn't verbaden weer. Aver dor keem, an'n nächsten Dag, een vun'n Amt un verlang de Oorn trüch. Wosück? Keen Ahnen. Sachts wullen de Däders Sporen verwischen.

Dat allens hett mien Fründ Klaas 1943 beleevt, dor weer he twölf. En Johr laater, 1944, kemen wi in de Kinnerlandverschicken, aver he wüss, dat he över dat, wat he dacht un föhl, nich snacken dröff, keen Starvenswoort, to keeneen. Wat müss de Jung lieden, wat harr he Lengen na Huus! Dat allens hett he inwennig mit sik rümdregen, noch johrenlang.

Liselott. En unschüllig Opper, een vun Millionen. Af un an blinkert de Stolpersteen ünner de Sünn, denn kann een de Inschriften goot lesen.