Kümmt een to Malöör, denn gifft dat jå siet Tieden de ünnerscheedlichsten Reakschoon'n vun de Mitminschen. Dee wüllt jå nu all'ns weten, wordennig dat aflopen is, workeen dor viellicht Schuld an hett, wor leeg de Schåden is...

Weer Klås nu 'n ganz dullet Christenkind, so keem he op den Gedanken, dat weer all'ns christlich-geswisterliche Andeelnåhm. Åvers so'n lütte beten vun dat af is't doch: Tominnst Nieschier, üm nich to seggen: Schådenfreud ...

Ååch soo!

Vertellen vun Klaus-Dieter Tüxen

Akrååt een Wuch vör den Hilligåvend weer 's Åvends in de Sporthall to'n letzten Mål Footballtraining för dat Johr in sien'n Sportvereen anseggt. Klås weer goot opleggt un — liekers hee doch wat öller is — noch fix dorbi, dat Runne in't Eckige to befördern.

'n gode Dreeveerdelstünn weer'n de Footballers in de Gangen, as sien Kamrååd, den man as ruugen Gesellen kennen deit, miteens för dull dat Ledder en'n Pedd geven wull, dorbi åvers Klås mit den Swung vun sien Been ut Verseh'n an de rechte Hand dråpen hett. Klås weer sik foorts in'n Kloren doröver, dat dor mehr passeert weer, as dat't even blots mål weh dåån hett.

De Hand swull övermächtig an, de Wehdååg weer'n knapp uttohool'n. Bi den tostännigen Dokter för so'ne Angelegenheiten, even över de Strååt röver, dörv Malöör blots twüschen morgens Klock acht un åvends Klock söss vörkåmen, anners müsst man in't Kankenhuus. Wieldat Klås åvers keen Menen harr, dor stünnenlang op keen weet wat to töven, is he eerstmål nå Huus fohrt, üm annern Dag eerst op sien Arbeitsteed antodanzen, un vun dor, wieldat överhaupt nix mehr güng, bi sien'n Huusdokter un dornå bi den Unfalldokter vörtospreken.

De Röntgenbiller hebbt dat kloor wiest, de Knåken vun de rechte Mittelhand sünd bråken.
"Dee is twei, dat sünd söss Wuchen Gips", meen de Dokter dröög, geev korte un knappe Anwiesen an sien Hölpdeerns — un dat duer nich lang, dor weer sien Hand in Gips.

Nu güng't jå wedder nå denn Arbeitsplatz, üm noch wat to klåreer'n un, vör all'n de Krankmellen aftogeven. Un jeedereen, dee he dråpen hett, froog, schienbor vull vun Mitgeföhl, nå dat Malöör.

Nu harr he jå vertellen kunnt, hee harr 'n Crash mit sien Auto hatt un weer soeven mit dat Leven dorvun kåmen ... oder hee weer mit 'n Fleeger op leege Åårt un Wies wedder dåålkåmen un harr alleen blots överleevt ... oder Rockers harrn em överfullen un hee harr dorbi nochmål Glück hatt.
Dormit weer he tominnst seker west, dat sien Gegenöver to'n Schien sien mitleidige Snuut behool'n harr.

Åvers dat weer jå all'ns lågen wesst. Also vertell he, dat't bi't Footballspelen passeert weer.
Dor veränner sik de Gesichtsutdruck to'n grinsende Visååsch, un he kreeg vun all to Antwoort: "Ååch soooo …!"
"Wat — "Ååch soo …", mien Hand is bråken un dat deit mi weh, is doch gliekgüllig, worbi dat passeert is!"
"Ik segg jå jümmers: Sport is Moord", hebbt se denn noch höhn'sch grienend een båvenop geven — un dacht hebbt se: Wat will de ole Keerl ok noch Football spelen!

********

Dormit kunn de Geschicht jå to Enn sien. Weer se åvers nich!
In de Arztpraxis hebbt se dat nich ornlich mååkt. De Hand swull an, worr duppelt so groot, worbi ok de Dokter sik verfehrn dä. Dee hebbt dat in den Gips nich richtig verpackt, de Knåken hebbt se nicht an'nanner sett, so dat ut de bråken Stell 'n groten Barg Knorpel rutwussen is.

Nu weer gode Rååt düer, de Dokter wüsst nich mehr wieder un schick Klås korterhand nå 'n Hand-Chirurgen in de Kieler Uni-Klinik. Dor weern denn dree Dokters un 'n poor Hölpers an't Beråden, wat woll to doon is.
Un denn keem man övereen, dat even all'ns wedder bråken warrn müsst, üm dat am Enn in normåle Fassong to bringen. Se brukern åvers 'n Barg Tiet dorför, sä'n se, schients weer't recht komplizeert, un dat all'ns schull ünner Vull-Narkoos dörchföhrt warrn.

Annern Dag, Klock acht, schull Klås denn ok as Eerste an de Reeg sien. Man hett em good toreed un denn in't Riek vun de Drööm schickt.
Negentig Minuten anderthalf Stünnen hebbt se dor mit Håmer un Meißel an rümhanteert, un as se dormit torecht weern, hebbt se all'ns tosåmenneiht un nu wor Klås mit sien Bett in denn so nömten "Opwååkruum" schåven, wor all annere mit de ünnerscheedlichsten Gebreken ok to'n Utnüchtern legen.

Allens sportlich nehmen! Dat is Klås sien Motto

Dormit kunn de Geschicht jå nu wirklich to Enn sien. Weer se åvers nich!
Klås sien Inge harr düchtig Bang üm em, denn noch nich eenmål is hee as Patschent in en Krankenhuus wesen — un wenn't düttmål ok blots een Dag weer.
As Inge denn endlich nå em in de Utnüchterungszelle rin dorv, hett se keen'n Momang tögert. Se froog noch, wordennig Klås toweeg weer, un weer bannig verbååst, dat hee Aptiet op'n Tass Kaffee un 'n beten wat to Eten harr. Wieder keem se nich, denn se full miteens in Åhnmacht!

Wat weer passeert? In den Opwååkruum legen se mit söss Lüüd to'n Utnüchtern, un as Inge den Dunst inåten dä, hett se sik 'n richtige Vull-Narkoos inhannelt.

Låter hebbt se all doröver lachen kunnt, denn Inge keem wedder op de Fööt un de Hand vun Klås hett to'n Hool'n een Iesenplatte rinkregen, mit dee he noch hüüt Alarm utlösen deit, wenn he dörch de Sperre nå 'n Fleger will.

Dat Enn is goot — all'ns is goot!