Fiete Lüttenhus: „Nu segg mi blot warum“

Friedrich Schnoor (1879 — 1966) — sien Schrieversnaam weer Fiete Lüttenhus — hett op Platt Gedichten un Geschichten schreven un reziteert. Sien Söhn Freddy Schnoor hett uns en ganz Koppel Texten ut sien Vadders Nalaat tostüürt.

Düsse Riemel vertellt vun den Schooljungen Max, de ut en Missverständnis glieks twee Muulschelln kasseert. An't Överflach en Döntje, hett dat dochen eernste Aspekten: Deerten misshanneln as Vergnögen, Slääg as pädagogisch Methood — beid hüüt to'n Glück nich mehr begäng. Ofschoonst — kannst di licht vörstelln, woans de Kinner hüüt de sadistisch Piesackerie an den Esel mit'n Handy filmen wöörn...

"Kinner beleevt nixnich so scharp un bitter as Ungerechtigkeit." (Charles Dickens)

„Snackt mi nich von Gerechtigkeit“,
seggt Schostermeister Krull,
„Wat gistern mit mien'n Jung passieert,
is würklich mehr as dull.
Dor geiht he morgens in de School,
ganz ruhig sien'n Gang,
dor süht he kott vör't Schoolhus stohn
den Greunwornhändler Hank,
de vör sien lütte Equipoosch*,
dat is jo stadtbekannt,
siet Johrn hett, as ji woll weet,
so'n lütten Esel spannt.

Anstatt nu ruhig jemmern Wegg
no'd Schoolhus langtogohn,
blieft bald son Dutzend von de Göörn
rund um den Esel stohn,
de Slimmsten riet em in den Steert,
de Annern in de Been,
se piert dat Veeh op alle Ort,
et sull „Iii-Aahh“ mol schreen.
Mien Max, de kümmt nu ok vörbie,
neeschierig, ganz alleen,
blifft he ganz ruhig achtern stohn,
dat Spillwark antosehn.
De Jungs weern grod in'n besten Toch,
dor kümmt ganz ielig ut de Schooldör
von de Lehrers een, Konrekter Jahn herrut.
He süht de Jungs, begrippt ok gliek,
dat hier Unfug dreben ward,
un dat welke von de Jungs
den Esel grässlich piert.
Ohn gornich ers to frogen,
gifft he slankweg mien' Max,
wiel de em grod an neuchsten stunn,
geheurig een'n Backs,
un geiht dunn wieder.
Na, mien Jung mokt en versteurt Gesich,
wiel he nich weet, weswegen he de Muulschell egentlich krigg.

Dor löppt he no de School herin
un brüllt ganz schauderhaft
un dröppt dor boben op de Trepp
den Herrn Direkter Kraft.
De harr, wat op de Stroot passiert,
natürlich gornich sehn
un wunnert sick de Doods,
dat de Jung so schrecklich ween.
He krigg den Jung bie'n Arm tofot,
he red em fründlich to
un fröggt, „Nun, Max, was ist denn los,
Sag, warum weinst du so?“
Dunn seggt mien Jung, „Ich hab'n Backs gekriggt
von Herrn Konrekter Jahn,
und das ist ungerecht, ich hab doch dem Esel nichts getan!“
Kuum hett dat Wort he rut,
Pardauts, dor krigg mien Max
ok von den Herrn Reckter noch
en'n ganzen glubschen Backs,
dat s' man so huul un brumm!
— Ick meen, is dat Gerechtigkeit?
Kriggt he twee Muulschelln morgens all,
un weet nich mol warum!“

* Equipoosch = Equipage, Kutsch, lütt Peerwagen