vun Berthold Cordes

... un jümmer to Wiehnachten johrt sik de Geboortsdag vun Heinrich Behnken, en Schrieversmann vun plattdüütsche Böker, Hörspelen un Theaterstücken. Nu al to'n 145. Mal, denn an'n 25. Dezember 1880 is he boren. Wo veel Freid hett he mit sien Wark över de Minschen in dat Rebeet twüschen Elv un Werser brocht! Un wo veel Kinner hett he mit sien inföhlsamen Schoolünnerricht op den Weg hin to't Grootwarden holpen, ja, en Stück lang an'e Hand nahmen un jüm mit-trocken, bit he meist 80-johrig an'n 1. Dezember 1960 in Hamborg verstorven is.

Ik sülvst bün enige Johren op de School gahn, an de he sülvst woll nich ünnerricht hett, de aver as eenzige sienen Namen driggt: "Heinrich-Behnken-School" in Sürßen (Selsingen), wiel he dor in'e Neeg opwussen is un dor ok de Heimaat vun sien Vadder weer. "All mien Leefdaag weer ik hin- un herreten twüschen de Lust to de School un de to'n Schrieven, wobi de School egentlich jümmer de Vörhand kreeg", so hett Behnken eenmal sien Leven beschreven.

Kark in Selsingen

Un all Johren wedder kunnen wi öllern Lüüd Heinrich Behnken hören, wenn he to Wiehnachten in't Radio de Wiehnachtsgeschicht in sien Oort op Platt vörlees:

De Wiehnachtsgeschicht
(na Lukas 2, op Platt vertellt vun Heinrich Behnken)

Dat dröög sik to, dat de Kaiser Augustus in Rom en Gebott rutgahn leet, dat alle Lüüd in sien Riek sik in Stüürlisten inschrieben laten schull'n, un dorhin gahn, woneem he herstammen dä.

Dor maak sik uk Joseph ut de Stadt Nazareth in Galiläa op de Reis na Davids Stadt in't jüdische Land, dat weer Bethlehem, dorüm, wiel he to David sien Geslecht un Fründschaft hören dä. Dor wull he sik inschrieben laten mit Maria, sien antroote Fro; de schull Mudder warrn. Un as se in Bethlehem weern, dor keem de Tiet, dat se to liggen kamen schull. Un se bröch ehrn eersten Söhn to Welt, un se wickel em in Winneln un lee em in en Krüpp, denn dor wer anners keen Platz in de Harbarg.

Un dor weern Harder in de sülvige Gegend op dat Feld, de waken 's nachts bi ehr Herden. Un mit'n mal stünn en Engel ut'n Heben vör jüm, un se verjagen sik gefährlich. De Engel aber sä: "Weest doch nich bang, freit jo veel mehr, un mit jo schall sik dat ganze Volk frein, denn vondaag is jo de Heiland born, dat is Christus, de Herr in Davids Stadt. Un dat schall för jo dat Teken ween: Ji ward finnen dat Kind, inwickelt in Winneln, un ligg'n deiht dat in en Krüpp."

Un as he dat seggt harr, dor sveevt mit'n mal en ganz grode Schööv vun Engeln üm em, de süngen Gott to Ehrn un säden: "Loff un Ehr unsen Herrgott in de Hööcht un Freeden op de Eerd un en Wohlgefall'n an all de Minschen, de dat vun Harten meent un den goden Willen hebbt!"

Un as de Engeln vun jüm weller opflagen weern na'n Heben, dor säden de Harder een to'n annern: "Laat uns nu gau hingahn un de Geschicht sehn, de dor passeert is, de uns de Herr künnig maakt hett!" Un se kemen in grode Iel un fünnen beide, Maria un Joseph, dorto dat Kind in de Krüpp.

Un as se dat sehn harrn, dor vertell'n se allerwegens, wat jüm vun dit Kind seggt worrn weer. Un alltohoop, de dat to Ohren keem, wunnerwarken över dat, wat se vun de Harder hört harrn. Maria aber behööt all Wöör in ehr Hart un leet se sik jümmer wedder dörch den Kopp gahn. Un de Harder kemen wedder trüch to ehr Herden, vull vun Gott Loff un Dank vun all'ns, wat se hört un sehn harrn."

"So, un nu kann Wiehnachten kamen! Onkel Heinrich hett de Wiehnachtsgeschicht vördrogen." Dat Radio worr utschalt, denn de Wiehnachtsleeder kunnen se ja sülvst singen.