vun Meike Balzer-Fraun

Swore Bränn un Füer in de Heid un in't Holt geev dat faken. De Navern hefft sik gegensiedig hulpen so goot as dat mit Ledderammers, Füerhaken, Watertunnen un Leddern man güng. Dat geev en Wehrplicht för all wussen Mannslüüd (16-60). De weren mit Armbinnen ‚utstaffeert' un harrn en Handdrucksprütt för en Spannwark. Water is knapp in düt Rebeet.

De Hüüs harrn bit 1963 blots Sööd, Zisternen, lütte Löschdieken un Jüüchkuhlen (ja, sogor dor hefft se mal ehr Slauchen rinhollen müsst!). In de letzten Kriegsjohren hefft se an Stellen, wo dat Grundwater hooch steiht, ‚Notkuhlen' buddelt. Vun wo de Handdrucksprütt in't Dörp keem, is nich nipp un nau överlevert.
Tominnst 1925, as de 32 Wehrmannslüüd besloten, de "Freiwillige Feuerwehr Brundorf" to grünnen, weer de Sprütt al siet 20 Johren dor.

En Bremer Koopmann, de sien Jagdreveer oppen Heidhoff harr, geev noch en Slauchwagen frie. Seker nich blots sülvstlos na all de Füers in't Holt.
De Uniformen (utmustert vun de Polizei) mussen de Wehrlüüd betahlen. Veel weren ahn Arbeit. Se kunnen de Saken aver in lüttje Delen afstottern.
So üm un bi 1943 kreeg de Wehr en Motorsprütt.

De Reedschopen harrn toeerst Platz in de Schüün vun en Hoff, laterhen in en lütt Sprüttenhuus. De Slauchen worrn över de hogen Balkens in en Schüün opdröögt.
Annertiets weer dat Begäng, dat bald vun jeedeen Huus un Hoff en Mann in de Füerwehr weer. Allens wat nöödig weer, hefft se sülvst maakt. Warrn ja ok noog Handwarkers dorbi, un de Fruens, de Kinner, ok de Olen hefft hulpen.
Un so as dat jümmers is, de een hett mehr, de anner weniger doon.

En Fru ut en Familje, de nu al in de veerte Generatschoon in de Füerwehr düchtig togang is, hett 1988 op en Adventsfier een vun ehr velen Gedichten vörleest.
De Originaltext is bi de Klöönrunnen mit de veer Fruens wedder opdükert un vertellt vun heel besünnere Johren in de Brundorfer Füerwehr:

Bi de Adventsfier 1988

Vun Advent wull ik nu nix vertellen,
dat passt nich in min Geschicht.
Un doch is disse Tied so schön,
dar brennt al dat drütte Licht.
Toeerst wölt wi us bedanken
för de Inlodung to disse Fier —
ji seht jo, wi sünd all hier!

De Jungen, de denkt woll:
Wo komt de olen Froonslüe her?
Ji weet woll nich,
dat jo Oma oder Mudder ok mal in de Füerwehr weer?
"Feuerwehr-Helferin" nennt se dat!
So weer dat domals — dor sünd ji platt!
De Tid weer swor, de Männer weern Soldat;
Füerwehr musst ween, dor stunn' wi praat!
Georg Lohmann leet us upstelln in Reeg un Glied;
denn heet dat: "Afftelln!" — Dor harrn wi den Schiet!
Een von uns Froon hett sik jümmer votellt,
dat hett usen Schorse denn bannig vogrellt!
He weer jo ok ganz eernst dorbi —
awer dat Lachen, dat moken wi!

Den Motor, den smeet Marianne an,
denn gung dat los, o Mannomann!
De eerste Übung, de funn bi Berjes statt:
"Holt, holt, nich an de Leitung! Anners leegt ji platt!"
Wat wussen wi vun Leitung, wat schall dat Gezeter?
Wi dachten: Je höger, desto beter!
In Heißenbüttels Weid, dor öben wi ok —
dor stunn anne Strot so'n richtigen "Jan Klok",
de lachd us ut, weil wi öben mussen —
as wenn wi anners nix antofangen wussen...
Wi hebbt em to de Red stellt, dor weer he baff —
kort dreih he üm un denn schof he aff.

Achterher mussen de Schläuch to'n Drögen uphungen weern,
un dat dä dann jümmers us Marianne gern;
boben up de Balken weer se togang —
us ward dat dor unnen rein angst un bang.

Wi harrn ok nich jümmer "Übung",
dor dä ok mol wer fehln,
denn föhrn wi no Schmidts Kiefern,
"Alle Bäume wechseln sich" speeln.
In Neebanks Weid speeln wi "Buckspringen",
dat kennt ji doch?
Wi smeten de Been man nich so hooch...
Wi weern jo jung un harrn noch Mood,
un dat weer in disse slimme Tied man good!
Schorse sin Geburtsdag hebbt wi ok mol fiert,
denn sünd wi all bi'n Eichenhof upmorschiert!
Ik weet gornich — wo kreeg he wat to drinken her?
Weer dat woll Röbensnaps, oder weer dat Beer?

Nu sünd wi oolt un loopt bloß noch achteran.
Aber bi Korten un "Mensch arger di nich" — dor stoht wi usen Mann!